NidNoy

ในชีวิตนี้ นี่ก็เป็นการสูญเสียครั้งที่สองที่ทำให้เสียใจ และทุกข์ใจได้ขนาดนี้

ครั้งแรกเมื่อตอนเรียนปีสาม(พ.ศ.2547) คุณตาที่เลี้ยงเรามาแต่เล็กแต่น้อย

ต้องมาจากโลกนี้ แต่เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา คุณย่าที่รักที่สุดต้องมาจากไปอีกคน

ไม่มีอีกแล้วสองมือคู่นั้น ไม่มีอีกแล้วรอยยิ้มที่อบอุ่นรอยนั้น คงไม่มีแล้วเสียงต้อนรับ

เวลากลับถึงบ้าน “อีหล่า มาแล้วบ้อ” คำพูดของย่ายังกึกก้องในหูเสมอ แต่ด้วยวัย83

ใครหลายๆคนบอกก็สมควรแก่เวลา แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ เพราะด้วยคุณย่ายังแข็งแรง

แต่ด้วยความที่ท่านคิดว่าท่านแข็งแรงครั้งล่าสุดที่เช็คร่างกายก็เดือนมกราเมื่อต้นปี

ไม่มีใครรู้ว่าคุณย่าความดันสูง แล้วทำให้ฟุ๊บไปและทำสำคัญไม่มีใครเห็น เป็นเวลา

เกือบสองชั่วโมง เส้นเลือดในสมองแตก ครั้งที่ได้ยินก็อึ้งไปเพราะส่วนมากถ้าเส้นเลือด

ในสมองแตกอาจจะหายลำบาก ณ ตอนนั้นได้แต่หวังปาฏิหาริย์ ซึ่งก็ประจักษ์แล้วว่า

ปาฏิหาริย์ไม่มีจริง วันนี้คุณย่าจากไป หลงเหลือแค่ความดีของท่านในความทรงจำเท่านั้น

คนที่รักอีกคนหายไป ไม่มี ไม่มีอีกแล้ว